Ervaringsverhalen

Ervaringsverhalen

Onder ervaringsverhalen publiceren wij de ervaringen van mensen die met isolement en eenzaamheid te maken hebben of hebben gehad. Het zijn verhalen die tot steun kunnen zijn. Wilt u uw verhaal ook publiceren? Wij plaatsen verhalen van ongeveer 400-450 woorden onder uw eigen naam, of anoniem. Stuur uw tekst naar p.bontje@ggzutrecht.nl

_________________

Dimensies van eenzaamheid

van: anoniem

Voor mijzelf, ligt de kern van eenzaamheid in mijn jeugd. Ik ervaar een 'niet beter weten' dat dit gewoon het leven is. Eenzaamheid is leven, of andersom… Afgesloten zijn, geen verbinding ervaren in het gezin van herkomst. Niet anders kunnen ervaren dan dit, maakte het lastiger voor mij om eenzaamheid te herkennen, met alle gevolgen van dien. Wanneer dit zo diep verankerd ligt, is dit hardnekkiger. Dan komen goedbedoelde adviezen over het hanteren van eenzaamheid aan als niet begrepen worden.

Gewortelde eenzaamheid, zo noem ik het maar even wat ik hierboven beschreef, maakt deel uit van je systeem. Eenzaamheid is voor mij dan ook verbonden aan dit leven. Verbinding kunnen gaan ervaren, maakte het eenzame voor mij dragelijker.

Ik wil ook graag benoemen dat er voor mij nog een ander niveau is dat aansluit bij eenzaamheid.

En dat is het verlangen naar harmonie en heelheid. Ik vermoed dat een ieder hiermee bewust of onbewust verbonden is. We leven in een wereld waarin gebrokenheid en afgesloten zijn onderdeel is van het leven en dat geeft wellicht nog meer verlangen naar ‘Zijn'. Een totale verbondenheid buiten tijd en ruimte heen. Dit is meer een spiritueel niveau en wellicht niet voor een ieder herkenbaar.

Zo geheel anders is het gewone leven. Dit geeft mij soms ook een gevoel van eenzaamheid.

Wat voor mij ook van belang is, is dat eenzaamheid onontkoombaar is en er ook mag zijn.

Het hoeft niet opgelost te worden.

Met allerlei praktische tips heb ik dan ook wat moeite. Ik kan ook weinig met werkboeken, alsof dingen zijn op te lossen. Maar dit zegt vast iets van mijn allergie ook.

Wat ik me meer afvraag is hoe eenzaamheid dragelijk kan zijn. Hoe kan ik toch weer in verbinding komen zowel op spiritueel niveau als in het dagelijks leven zelf? Eenzaamheid is er, door de gebrokenheid heen. Hoe kan ik dit aangaan?

Wat mij helpt is zelfcompassie. Wat heb ik nodig om meer verbondenheid te kunnen ervaren?

Ik kijk naar mijzelf en mijn reacties, ook als dit wegkruipen is. Mededogen is voor mij een belangrijk begrip hierin. Heb mededogen met je coping, die je nodig hebt gehad. Hoe heb je dit zo vol kunnen houden? Voor mijzelf was bijvoorbeeld het terugtrekken nodig, om niet het gevoel te hebben dat ik totaal verdween.

Wat ook hielp is het zien dat eenzaamheid kan bijdragen om mensen verder te brengen in hun proces. Zelf heb ik goede ervaring met kunstzinnig counseling. Het brengt mij dichter bij mijn proces en inzichten.

___________________

Eenzaamheid en zelfstandigheid

van: anoniem

‘Jij bent zo zelfstandig dat mensen je niet altijd de liefde kunnen geven, die ze wel voor je voelen.’ Deze moedige woorden, uitgesproken door een dierbare vriendin, hebben betrekking op mij. Het was een zonnige zaterdag, wij zaten samen in de trein en het thema eenzaamheid kwam spontaan ter sprake. Op die dag en tijdens die lange treinreis voelde ik me geenszins eenzaam, integendeel: ik voelde me gezien, gehoord en bovenal omarmd. Maar het drukkende gevoel, dat wij ‘eenzaamheid’ noemen, ken ik maar al te goed. Het is mij met de paplepel ingegoten. Door verlies, ziekte en een 'uitdagende jeugd', heb ik veel moeten overleven. Ik ben op jonge leeftijd gedwongen volwassen geworden en kijk soms met verbazing naar leeftijdsgenoten die hun leven zoveel luchtiger lijken te (be)leven dan dat ik dat doe.

Ik beoefen inmiddels verbinding, met mijn échte zelf én met de mensen die mij omringen. Ik merk op dat ik nog steeds veel angst voel voor afhankelijkheid, soms doorsla in verlatingsangst en ja, zo nu en dan voel ik me nog steeds akelig alleen. Verbinden en vertrouwen kost mij veel tijd. Aanvankelijk werd ik hier vaak boos om, op mezelf met name. Waarom kost het me toch zoveel moeite en tijd om mensen in vertrouwen te nemen? Inmiddels kan ik het plaatsen en zie ik er ook de onverwachte schoonheid van in. De paar dierbare mensen die ik om mij heen heb verzameld, heb ik namelijk volledig in mijn hart gesloten. En als ik een knuffel, van één van hen, ontvang, voelt dit altijd als een woordeloos welkom. ‘Ik heb mijn jeugd overleefd en mag nu eindelijk écht gaan leven’, denk ik dan.

_____________

Bij mezelf komen, dat loste veel eenzaamheid op

van: anoniem

Jarenlang was ik uitsluitend naar buiten gericht. Dat was hard werken. Het kostte me bakken tijd en energie om al mijn contacten te onderhouden. Steeds maar weer was ik er op uit om gezien te worden en erkenning te krijgen. Ik had namelijk in mijn kindertijd weinig bevestiging gekregen en ik hoopte dat alsnog te krijgen. Het pijnlijke was echter dat het nooit genoeg leek. Ik voelde me soms een leeg vat zonder bodem. Wat ik ook kreeg, de leegte bleef. Telkens weer raakte ik teleurgesteld en kwam ik weer op die bodem uit, waar ik niets anders vond dan eenzaamheid en het gevoel niet oké te zijn. Ook als ik onder de mensen was, kon ik me afvragen of ik leuk genoeg was, mooi genoeg, interessant genoeg. In feite bedelde ik, door alles dat ik ondernam, om de aandacht van anderen.

Ik spande me hiertoe erg in. Het maakte dat ik soms uitputting voelde en meer en meer ging ik me afvragen waar ik het in hemelsnaam allemaal voor deed.

Iemand heeft me er eens op gewezen dat ik niet voldoende van mijzelf hield. Dat kwam hard aan, vooral omdat ik voelde dat hij gelijk had. De weg naar binnen, om mijzelf te leren kennen, was niet eenvoudig voor mij. Ik ben die weg met vallen en opstaan gegaan. Vaak heb ik zelfs, tegen beter weten in, toch nog weer gelonkt naar anderen, die mij vervulling zouden kunnen geven. Dit patroon is hardnekkig gebleken en ik kan er nu met mildheid naar kijken. Ik kan zien dat het een overlevingsmechanisme was en dat ik het jarenlang dacht nodig te hebben. De rust die ik uiteindelijk bij mijzelf vond, was vaak van korte duur en mijn aandacht ging dan toch weer naar buiten, bij mezelf vandaan. Ik wil dit graag beschrijven omdat het wellicht kan bijdragen voor anderen die soms ook de moed verliezen, als ze merken hoe moeilijk het kan zijn om bij jezelf te leren zijn.

Jarenlang alleen wonen is voor mij een heel goede manier geweest om mijn alleen-zijn werkelijk te ‘veroveren’ zonder verteerd te worden door eenzaamheid. Ook kennis en inzichten uit boeken en uit cursussen hebben mij bijgestaan. Ik heb veel moeten (be)oefenen met zelfwaarneming en dat doe ik nog steeds. Het kost tijd en rust om de relatie met mezelf te onderhouden. Maar ik bewijs mezelf hiermee een grote dienst. Mijn leven heeft zich enorm verrijkt, juist dwars door alle moeite heen, omdat ik thuis kan komen bij mijzelf nu, ik weet die deur nu te vinden en beheer zelf de sleutel.

WordPress Theme built by Shufflehound. Copyright © 2018 Steunpunt GGZ Utrecht | Privacy en cookies | Disclaimer | Design by iDesi Media